Równowaga cząstkowa
Marshall będąc jednym z najwybitniejszych przedstawicieli szkoły neoklasycznej, w dużej mierze nawiązywał do poglądów głoszonych przez Davida Ricarda uważanego za autorytet w metodologii angielskiej szkoły klasycznej. Na Marshalla szczególnie mocno wpłynęła wprowadzona przez Ricarda metoda abstrakcyjno-dedukcyjnego rozumowania.Ogarniała ona szeroki obszar istotnych problemów przy pomocy prostego modelu analitycznego, który zawierał tylko kilka strategicznych zmiennych. Marshall działał podobnie, na początku przyjmował pewne wielkości za stałe, by móc skupić się na elementach zmiennych i ich powiązaniu. Wykorzystywał do tego technikę analizy znaną w matematyce jako warunek ceteris paribus i choć nazwy tej używał już w swych rozważaniach inny wybitny przedstawiciel szkoły klasycznej- John Stuart Mill, to właśnie z Marshallem jest ona najsilniej kojarzona. Metoda ta pomaga na badanie problemów kosztem pewnej utraty realizmu i odcięcia się od rzeczywistej ich postaci, jednak w trakcie dokonywanej analizy zezwala się na wprowadzanie zmian w coraz większej liczbie elementów, nadając im bardziej rzeczywisty obraz.